خانه ¦ رزومه ¦ مقالات و کتب ¦ فایل های آموزشی ¦ وبلاگ ریاضی ¦ وبلاگ معلمی ¦ وبلاگ ادبی

٢۸ دی ۱۳۸۳ -- زيبايی‌های نهفته در استدلال...!

شنيده بودم...

«وقتي در جلسات درس حضرت امام(ره)، كسي اشكالي وارد مي‌كرد، حضرت امام(ره) به نحوي در پاسخ او استدلال مي‌كردند كه آن استدلال هم او را از لحاظ عقلي قانع مي‌كرد و هم بر دل او مي‌نشست...!»

 

با خود مي‌انديشيدم كه...

اگر ما اعتقاد داريم كه رياضيات آيينه‌اي است كه طبيعت در آن جلوه‌گر شده (نقل قولي از يك رياضي‌دان معروف: به نظر مي‌رسد كه آفريدگار اين عالم، يك رياضيدان است) و نيز تجلي زيباي قوانين طبيعت در رياضيات غيرقابل انكار است (گاليله: براي فهم قوانين طبيعت بايد زبان آن را دانست و زبان طبيعت، رياضيات است)، پس بايد بتوانيم ما هم در رياضيات چنان استدلال كنيم كه علاوه بر متقن بودن، آن استدلال در جان و ضمير مخاطب نيز بنشيند.

يادم نمي‌رود زماني كه در درس «مباني رياضيات» مجموعه‌هاي ناشمارا را مي‌خوانديم، قضيه‌اي ثابت شد كه اگر از يك مجموعه ناشمارا (كه يقيناً نامتناهي نيز خواهد بود) به تعداد متناهي برداريم، باز هم آن مجموعه، ناشمارا باقي خواهد ماند.

به اينجا كه رسيديم استاد گفت: «گاهي ما در ذهن خود همه چيز را شبيه به يك كيسه گردو در نظر مي‌گيريم كه اگر از آن گردو برداريم بالاخره تمام خواهد شد و گمان نمي‌كنيم كه ممكنست حالتي هم در اين ميان وجود داشته باشد كه هرچه از آن برداريم هيچ‌وقت تمام نشود!» و سپس استاد به ذات خداوندي و صفت بخشندگي او اشاره كرد و گفت: «يك مثال متعالي براي مجموعه ناشمارا، خداوند است! كه ذات نامتناهي دارد و هرچه مي‌بخشد (به تعداد متناهي... كه البته تمام ذرات عالم و كائنات اگرچه بسيار بسيار زياد است اما بالاخره اندازه‌اي دارد و متناهي است) چيزي از او كم نمي‌شود...

 

واكنون...

دوستان، رياضيات توانايي بسيار بالايي در آفريدن استدلال‌ها و مثال‌هايي از اين نوع دارد. آيا نزديكي اين برهان‌ها و استدلال‌ها به باورها و اعتقادات انساني، دليلي بر زيبايي رياضيات نيست؟ و به جز ما چه كس ديگري بايد اين توانايي‌ها را به كار گيرد؟

 

سپاسگذار نظرات انديشمندانه‌تان هستم...

پيام هاي ديگران ()                                                  نوشته میلاد افشین منش | Milad Afshin Manesh



کلیه حقوق این وبلاگ محفوظ و متعلق به میلاد افشین منش است