خانه ¦ رزومه ¦ مقالات و کتب ¦ فایل های آموزشی ¦ وبلاگ ریاضی ¦ وبلاگ معلمی ¦ وبلاگ ادبی

۱٥ آبان ۱۳۸٤ -- اين يادداشت خود بخود ويرايش خواهد شد...!

می‌دونی...؟
وقتی سر کلاس به بچه‌ها فرصت اظهارنظر بدی و بگذاری که رشته کلام را تا هرجا که تخيل‌شان اجازه می‌دهد ببرند و عطش خلاقانه آنها را سيراب کنی و اصلاً از کمبود وقت نترسی و پابه‌پای آنها جلو بيايی و بگذاری که ازت حتی مباحث بالاتر را هم بپرسند و تو هم با دقت و با گفتاری ساده به آنها پاسخی دهی که زمينه ساز سوال‌های ديگرشان بوده و سبب رشد خلاقيت‌شان در رياضيات شود...
علاوه بر اينکه بچه‌ها را عاشق رياضيات کرده‌ای (باور می‌کنيد اين جمله را چندبار از زبان بچه‌ها شنيده‌ام؟ «آقا ما عاشق حساب هستيم!» يا «آقا ما اصلا نمی‌فهميم زنگ حساب کی تموم می‌شه!» يا «آقا ما خيلی به شما و درس‌تون علاقه داريم» و ...)
می‌توانی از بچه‌های راهنمايی سوالات زير را بعنوان امتحان بپرسی:

اول راهنمايی
دوم راهنمايی
سوم راهنمايی

من معلم سال سوم هستم. سوال‌ها را وقتی معلم‌های رياضی بقيه پايه‌ها ديدند، می‌گفتند بگذار ببينيم خودمون می‌تونيم آنها را حل کنيم؟؟؟

بخشی از موفقيتم را مديون راهنمايی‌های آقای خسرو داوودی (مولف کتاب) هستم...
خداوند خيرشان بدهد که در اعتلای رياضيات کشور بی‌وقفه می‌کوشند...

پيام هاي ديگران ()                                                  نوشته میلاد افشین منش | Milad Afshin Manesh



کلیه حقوق این وبلاگ محفوظ و متعلق به میلاد افشین منش است