خانه ¦ رزومه ¦ مقالات و کتب ¦ فایل های آموزشی ¦ وبلاگ ریاضی ¦ وبلاگ معلمی ¦ وبلاگ ادبی

۱۱ خرداد ۱۳۸٥ -- نه فقط برای ايام امتحانات...! برای تمام زندگی...

بد نيست تا اينجا که اومدين (رياضي و کتاب و ويرايش فايل) رو هم بخونيد و بعد بريد

 

 منتظر روز ۲۸ خرداد و مسابقه جشن تولد «رياضيات زيباست» باشيد

 

********************************************************

تو «خودآ»يی باش بر پهنه‌ی خاک...

نيوتن می‌آسود          در پناه سايه          زير درخت
ناگهان سيبی افتاد زمين       نيوتن آن را ديد       و سپس از خود پرسيد       که چرا سوی هوا پرت نشد؟
...

راز و اسرار جهان                        کشف می‌شد يک روز...
            ما نبينيم اگر                        يک کسی می‌بيند
                   و نگوييم اگر                        يک کسی می‌گويد

هيچکس منتظر مهلت خميازه ما نيست.                        به هوش...!!

هيچکس منتظر خواب تو نيست                        که به پايان برسد
لحظه‌ها می‌آيند          سالها می‌گذرند          و تو در قرن خودت می‌خوانی...
قرن‌ها می‌گذرند          و تو در قرنِ خودت می‌مانی...

ما از اين قرن نخواهيم گذشت!     ما از اين قرن نخواهيم گريخت!     با قطاری که کسان دگری ساخته‌اند
هيچ پروازی نيست          برساند ما را          به قطار ۲۰۰۰          و به قرن دگران...

مگر انگيزه و عشق                        
                        مگر
انديشه و علم
                                                و تقلا و تلاش...

قرن‌ها گرچه طلبکار جهانيم ولی          ما بدهکار جهانيم در اين قرن!          چه بايد بکنيم؟
داس بی‌دسته‌ی ما    سالها خوشه‌ی نارسته‌ی بذری را برمی‌چيند     که به دست پدران ما بر خاک نريخت

کودکان فردا          خرمن کشته‌ی امروز تو را          در نگاه تاريخ          در نگاه فردا...

           قدر اين لحظه 
                                             قدر اين عمر بدان! 

زندگی ساعت ِ ديواری نيست          که اگر هم خوابيد          بتوانی آن‌را
به همين کوتاهی کوک کنی          برسانی خود را          به زمان دگران
کاميابی صدفی نيست که آن‌را موجی          بکشد تا ساحل

بخت از آنِ کسی است          -اهل ايران يا غير-          که به کشتی برود          دل به امواج خطر بسپارد
و بداند که جهان      پر از آيات خداست     بشنود شعر خداوندی را در کار جهان        و مناجات کند با کارش
و در انديشه يک مساله خوابش ببرد
و کتابش را بگذارد زير سرش          و ببيند در خواب          حل يک مساله را
باز با شادی درگيری يک مساله بيدار شود

بخت از آنِ کسی است          که چنين می‌بيند          و چنين می‌کوشد
...

در اين خانه رخوت بگشا...                     باز هم منتظری...؟!

هيچ‌کس بر در اين خانه نخواهد کوبيد          و نمی‌گويد برخيز! که صبح است! بهار آمده است...

اسبِ انديشه‌ی خود را زين کن...!

          تو بهاری ... آری...

                     خويش را باور کن...!

 

 

------------------------------------
شعر زيبای فوق، از مرحوم مجتبی کاشانی است. خدايش رحمت کناد که همواره اميدبخش بود و بيدارکننده.

پيام هاي ديگران ()                                                  نوشته میلاد افشین منش | Milad Afshin Manesh



کلیه حقوق این وبلاگ محفوظ و متعلق به میلاد افشین منش است